Patrick Meijer

Tekst: Wim van Noort :: Beeld: Frank Dries
 
Ik win de Nobelprijs voor de Vrede…
De Utrechtse stand-up comedian Patrick Meijer (34) gaat desnoods over lijken om de top te bereiken. Zodra die behaald is zal hij helpen de wereldvrede te doen uitbreken. Een gesprek met hem is al even absurd als zijn voorstelling. Is hij gek geworden?

Waarom ben je stand up comedian geworden?
“Vanwege het geld en de lekkere wijven. Het was een ingeving. Zes jaar geleden deed ik mee aan een Open Podium bij de Comedy Train in Amsterdam. Tot mijn grote verbazing mocht ik auditeren bij de club en werd ik aangenomen. Ik heb geen enkel idee wat ik die avond gedaan heb. Blijkbaar was ik ontzettend leuk, want tot de dag van vandaag word ik er door mensen die er bij waren aan herinnerd. Vooral het verhaal met de pindakaas heeft z’n sporen achtergelaten. Ik heb pindakaas tot een religieuze substantie gemaakt. Een typisch Nederlands product: calvénistisch. Ik ben bang dat ik het nooit meer kan toppen. Na anderhalf jaar Comedy Train speel ik sinds een jaar bij de Comedy Explosion. Ik moest natuurlijk wat met mijn leven na drie faliekant mislukte studies. Het was welletjes. Ik kon geen opleiding meer vinden om niet af te maken.�

Stond je voor de eerste keer op het podium bij de Comedy Train?
“Dat scheelde niet veel. Ik had eerder het Kaasschaafcollectief opgericht, een cabaretgezelschap. Inmiddels is dat een cultureel productiebedrijf. Met zijn vieren hebben we twee keer opgetreden. Nu sta ik veel vaker op de bühne. Ik heb echt een wereldbaan. Avond aan avond mensen keihard aan het lachen maken, dat is het mooiste wat er is. Althans, dat hoor ik wel eens van collega’s. Ik kan gewoon mijn ding doen, een kwartier of een half uur lang. Maar het leukste is om maar te kijken wat er gebeurt. Dan ontstaat er een dialoog met mijn publiek, waardoor ik naar mijn materiaal toe kan werken. Soms lukt dat niet. Dan moet ik vierde wand spelen, theater maken. Nu ben ik toe aan een avondvullende voorstelling. Hij ligt al klaar en heet ‘Oostenrijk, land van uitdagingen’. In dit stuk zit een duidelijkere lijn. Want als je langer dan drie kwartier speelt, is dit soort comedy niet leuk.â€?

Wat moeten we ons bij een programma van jou voorstellen?
“Veel zang en dans. Eigenlijk een musical. Nee hoor, ik haat musicals. Ik analyseer drijfveren van mensen, afgezet tegen de geest van deze tijd. In een hedendaagse conference, up-to-date, met wat de consument wenst. Ik ben een absurdist. Trek dingen graag in het vreemde.
Maar de onderwerpen blijven geworteld in de maatschappij. Ik ben een Functioneel Absurdist. Alles precies volgens het Heilige Schrift. Dat is eigenlijk ook een absurd boek.
Het liefst maak ik tijdloze grappen. Ik ben geen man van de actualiteit. Misschien ben ik te lui om elke avond een actuele grap te verzinnen. En ik speel niet op de man. Al sluit ik niet uit dat ik bijvoorbeeld de naam Verdonk wel eens heb laten vallen. Maar ik was nog jong en ik bied bij deze mijn oprechte excuses aan. Het zal niet meer gebeuren.
De teksten schrijf ik zelf. Ik pik ze overal op; van de straat, in de kroeg. Mijn jarenlange werkervaring in de Sleep Inn is een onuitputtelijk bron van inspiratie. Maar ik vind het moeilijk om respectvol met daklozen om te gaan. De enige grap die ik over deze groep kan maken, gaat ten koste van henzelf. Daarom wil ik hem liever niet spelen, tenzij ik ook andere grappen over dit onderwerp heb. Uit een soort piëteit. Maar of daklozen het erg vinden weet ik niet. De volgende dag zijn ze mijn grappen toch vergeten. De dakloze is een vergeten groep in deze samenleving. Vooral door henzelf. Komt door het zuipen.�

Comedy is hot. Hoe verklaar je dat?
“Ik heb het idee dat dat door mij komt. Maar misschien leg ik verbanden die er niet zijn. De laatste drie, vier jaar, sinds ik begonnen ben, zie je cabaret overal in de media. En of mensen nu wel of geen geld hebben voor een avondje lachen lijkt niet uit te maken. Comedy is er altijd geweest. Vroeger had je De Grote Drie, waarvoor mensen in pak naar de schouwburg gingen. Maar stand-up comedy is nu ook te zien op poppodia en in buurthuizen. Het is breder en laagdrempeliger dan het kleinkunstige cabaret en spreekt daarmee meer jongeren aan.
Ik heb gespeeld op een receptie van de Gemeente Utrecht. Van de 1300 genodigden waren er 1100 boven de 55. Dames in mantelpakje met blauwe haren die iemand in smoking verwachten. Een artiest die met een lach en een traan een chanson brengt als ‘Mens, durf te leven’. Ik dacht: dat zou wel eens lastig spelen kunnen worden. Ik had overigens wel een pak aan. Jongeren zijn interactiever en dat is belangrijk in dit vak. Hoewel, diegene die het hardst riep was een hele oude vrouw. Soms zijn juist die weer alle gêne voorbij. Maar over het algemeen is comedy wat jonger, sneller, flitsender, hipper. Meer urban. Daarom pas ik er ook zo goed in, hè?â€?

Urban?
“Op mijn tweeëntwintigste ben ik in Utrecht gekomen. Ik heb het Twentse boertje van me afgeschud. Daarvoor zit ik wel nog twee keer per week in therapie. Daarom associeer ik me zo met asielzoekers. Ik weet wat het is om ergens heel graag weg te willen en opnieuw te beginnen. Een nieuwe taal en nieuwe gewoontes te leren. Ik ben weliswaar niet op een boerderij geboren, maar de rest van mijn familie wel. Gelukkig hoor je bij mij niet direct een Twents accent. Ik keek een keer naar Het Journaal en dacht: wow, er zijn ook mensen die normaal praten, zonder keelklank. Dat wil ik ook. Daar reageerden de mensen in Twente minder enthousiast op. Als je gewoon ABN spreekt denken ze dat je homo bent. Ik vind het concept ‘Elvis‘ daarom ook zo prachtig. Een domme gast uit het ‘Amerikaanse Twente’ (Memphis), die in een sprookje terechtkomt. Iedere blanke man die dat soort pakken draagt en er mee weg komt, moet je respecteren. Alhoewel doodgaan op het toilet me wat minder lijkt.â€?
 
Wat is je ambitie?
“Ik hoop dat mijn humor bijdraagt aan de wereldvrede. Dat is een klein doel. Maar hoe, is vers twee. Ik denk dat ik dat het beste kan doen door heel veel geld te krijgen, waarvan ik dan een heel mooi huis, met alle luxe die ik wil, kan kopen. Dan ben ik in ieder geval tevreden. Dat is dan mijn bijdrage aan de wereldvrede. En ik wil optreden in het Midden-Oosten, tussen de Palestijnen en de Joden. Dan lachen ze, slaan elkaar op de schouder en zeggen: “Wat dom dat we al die jaren hebben gevochten.� Zo zal het gaan en in 2010 ontvang ik de Nobelprijs. Dat is het grote doel. Nee, zonder gekheid: om de beste stand-upper te worden moet Theo Maassen een beetje dood en krijgt Hans Teeuwen een ernstig auto-ongeluk. En gaat  Youp van ‘t Hek nu toch eindelijk eens naar Parijs. Liftend. Desnoods breng ik hem zelf wel. Hij is toch de Rintje Ritsma van de comedy. Iedere keer hetzelfde rondje, links lullen, rechts vullen. Hij heeft een standaardformulier in zijn computer, waarin hij af en toe wat woorden verandert. Dat is dan zijn nieuwe show.
Verder hoop ik dat na het zien van mijn promotour schouwburgeigenaren denken:“Die Patrick Meijer is een leuke, jonge, hippe, urban Twentenaar�. En dat zij dan zullen zeggen: “Kom jij maar avondvullend.�

Wat maakt jou anders? Utrechts?
“Ik heb niet zo veel op met typisch Utrechtse humor. Tineke Schouten, Hennie Olieslager (=Hennie Oliemuller, WvN) en Herman Berkien doen het voor mij niet. Ik ben een tijdje vuilnisman geweest. Dan werd je ‘s morgens begroet met: “Hé, pikkie, zal ik je kankerkop van je romp trekken?� Dát is Utrechtse humor. Of Henk Westbroek in een pak hopjesvla terwijl hij een chanson zingt van Jacques Oliebruller (= Hennie Oliemuller, WvN). Utrechtse humor heeft altijd iets pijnlijks Het is een beetje loser-achtig. Utrechts is als stad het kleine broertje dat wil meedoen met de groten en daardoor grootsprakerig en blufferig wordt. In de Domstad is schelden een normale omgangsvorm. Komend uit Twente was dat voor mij een openbaring. In het cabaret zie ik wel een nieuwe generatie. Anuar, een Marokkaanse stand-up comedian bijvoorbeeld. En Jeroen Pater. Wij met zijn drieën moeten maar de nieuwe Tineke Schouten worden. Maar dan leuk. Kom eens naar de Cynic Dick Clinic, iedere derde donderdag van de maand in Café Flitz.�